Από  σήμερα θα εγκαινιάσω μια νέα στήλη με τίτλο :"οι 100 καλλίτερες ταινίες μου"  που όπως είναι άμεσα  κατανοητό  θα αναφέρεται στις αγαπημένες μου ταινίες.Η σειρά με την οποία θα παρουσιαστούν  θα είναι τυχαία, ούτε αλφαβητική , ούτε σπουδαιότητος.

Ξεκινάμε λοιπόν!

Σήμερα θα αναφερθώ σε μια αμερικανική παραγωγή του 1948  με τίτλο  "Force of evil"  (ελληνικός τίτλος  "Ο νόμος των Γκάνγκστερ") .Την  σκηνοθεσία είχε κάνει ο εβραϊκής  καταγωγής Αμερικανός σκηνοθέτης,σεναριογράφος και λογοτέχνης  Abraham  Polonsky  (1910-1999) .Ξεκίνησε την καριέρα του ως σεναριογράφος  της  ταινίας "Βody and  Soul"  ένα χρόνο νωρίτερα και αυτή ήταν η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα και μια από τις τελευταίες μια και ήταν ένα από τα θύματα των μακαρθικων διώξεων της εποχής και επέστρεψε ξανά στην σκηνοθεσία μετά από 20 χρόνια...Πρωταγωνιστής του στην ταινία ήταν ο Τζων Γκάρφιλντ ο οποίος  και αυτός  ήταν εβραϊκής καταγωγής και υπέστη διώξεις  από την επιτροπή Μακαρθυ και παρόλο που κατέθεσε ότι δεν ήταν κομουνιστής οι δυνατότητες του  για σοβαρές παραγωγές μειώθηκαν.Βέβαια δεν πρόλαβε να διαπιστώσει σε ποιο σημείο θα έφτανε η καριέρα του μια και πέθανε μόλις 39 ετών το 1952...

Στην ταινία  υποδύεται τον δικηγόρο  Τζόε Μορς ο οποίος είναι μέλος ενός παρανόμου χαρτοπαικτικού συνδικάτου, έχει την ικανότητα να "νομιμοποιεί" κάθε φασαρία και να βγάζει εύκολα χρήματα.Το μόνο εμπόδιο ειναι ο αδελφός του Λίο ( που τον υποδυεται ο Αμερικανός ηθοποιός Thomas gomez) που διατηρεί ένα μικρό γραφείο παρανόμων στοιχημάτων και  δεν θέλει να ενταχθεί στο τραστ που ετοιμάζει το συνδικάτο ,για να ελέγχει τα παράνομα στοιχήματα.

Ο Τζοε διαβλέποντας ότι το γραφείο του Λίο δεν έχει τύχη έξω απο το τραστ, τον "καρφώνει" στην αστυνομία με σκοπό να τον εξαναγκάσει να κλείσει το γραφείο και ενταχθεί  στο συνδικάτο.Ο αδερφός του όμως δεν "συμμορφώνεται" και οι εξελίξεις είναι απρόβλεπτες και μοιραίες...

 Aυτή είναι η πιο ενδιαφέρουσα από τις λίγες δυστυχώς δουλειές του Polonsky.Χρησιμοποιώντας την φόρμα και τους χαρακτηρες του φιλμ νουαρ και κάτω από την επίφαση του γκανγκστερισμού και της διαφθοράς , καλύπτει την κοινωνική κριτική του που στρέφεται όπως οι περισσότερες ταινίες του είδους κατά του "αμερικανικού ονείρου" αποδεικνύοντας την πλαστότητά του και αναγνωρίζοντας την αξία των μικρών  πραγμάτων.Ενα εξαιρετικό φιλμ για την πολιτική του οξυδέρκεια  και την αισθητική του.Ένα από τα ξεχασμένα  "διαμάντια"  του φιλμ νουάρ, μια ταινία που σύμφωνα με τον Μάρτιν Σκορσέζε ήταν  "η πρώτη ταινία που είδα  που σχετιζόταν με έναν κόσμο που ήξερα και έβλεπα.."

Την μουσική υπογράφει ένας από τους κορυφαίους συνθέτες  του κλασικού  Χόλιγουντ,  ο David Raksin , μια μουσική που  συμβάλλει αποφασιστικά στην διαμόρφωση του σκοτεινού, πεσιμιστικού χαρακτήρα της ταινίας ,όπως το ίδιο συμβαίνει και με την φωτογραφία του θαυμασίου διευθυντή φωτογραφίας  George Barnes βραβευμένου με βραβείο oscar  για την  "Rebecca"  του Hitchcock  (1940) εκτός των πολλών άλλων εκπληκτικών δουλειών του.

ENAΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΣΤΥΛΙΣΤΑΣ ΤΗΣ ΚΑΜΕΡΑΣ

Με αφορμή την προβολή τις προσεχείς ημέρες στους κινηματογράφους, μιας θαυμάσιας ταινίας του σκηνοθέτου Μαξ Οφίλς (1902-1957) σε επανέκδοση :("Το γαϊτανάκι του έρωτος/La Ronde" 1950), σήμερα θα κάνουμε  ένα αφιέρωμα στο έργο αυτού του σημαντικού σκηνοθέτη.Ο Μαξ Οφίλς γεννήθηκε στο Σάαρμπρικεν της πάλαι ποτέ ενωμένης μεγάλης Γερμανίας,  το 1902.Ξεκίνησε ως ηθοποιός και σιγά σιγά οδηγήθηκε στην σκηνοθεσία θεατρικών έργων.Μετά από 10 χρόνια στην σκηνή άρχισε να δουλεύει στο κινηματογράφο ως βοηθός του γνωστού σκηνοθέτη Ανατόλ Λίτβακ.Ως το 1933 και την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, είχε σκηνοθετήσει ήδη 6 ταινίες.Λόγω της εβραϊκής καταγωγής του αναγκάστηκε να φύγει από την χώρα του όπως και οι Ρόμπερτ Σιόντμακ,Μπίλι Γουάιλντερ και πήγε στην Γαλλία.Μέχρι το 1940 και την Γερμανική εισβολή είχε κάνει άλλες 10 ταινίες και συνέχισε το οδοιπορικό του στις Η.Π.Α. Αφού πέρασε ένα μεγάλο διάστημα προσαρμογής άρχισε να ανεβαίνει σε εκτίμηση μετά το τέλος του πολέμου με την ταινία "The Exile/H Εξόριστη" 1947.Την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε ίσως την καλλίτερη ταινία του:"Το γράμμα μιας άγνωστης/Letter from an unknown woman" .Το 1949 προβλήθηκαν οι 2 τελευταίες αμερικανικές ταινίες του Οφίλς:"Caught" και "Τhe Reckless Moment",οι οποίες είναι αριστουργηματικές.Το 1950 ο Μαξ επέστρεψε στην Γαλλία όπου γύρισε τις τελευταίες 4 ταινίες του:"La Ronde" 1950, "Le plaisir" 1952, "Madame de" 1954, "Lola Montez" 1955.Αυτές  οι τελευταίες ταινίες σκόρπισαν τις όποιες αμφιβολίες υπήρχαν για την αξία του και τον καθιέρωσαν στα μάτια των κριτικών ως κορυφαίο στυλίστα.Από θεματικής πλευράς,  οι ταινίες του Οφίλς περιστρέφονταν γύρω από ερωτικές  ιστορίες όπου το πάθος παίζει κυρίαρχο ρόλο, με συχνά τραγικό τέλος για τους ήρωες του οι οποίοι κατακλύζονταν  από αυτό.Σήμα κατατεθέν του ήταν οι θεσπέσιες κινήσεις της κάμερας,χρησιμοποιώντας συχνά γερανούς και ράγες και με έμφαση σε συνεχείς κυκλικές κινήσεις.Δυστυχώς πέθανε μόλις 55 ετών ενώ βρισκόταν στην καλλίτερη φόρμα του.Λίγα λόγια για τη υπόθεση της ταινίας "La Ronde":μια σειρά ερωτικών ιστοριών ή παρανόμων συναντήσεων που περιλαμβάνουν μια πόρνη,έναν  στρατιώτη,έναν κόμη,μια υπηρέτρια,τον γιο του αφεντικού της,μια σύζυγος,ο άντρας της,μια ηθοποιός,ένα νεαρό κορίτσι,ένας ποιητής.Κάθε φορά που τελειώνει μια σχέση,ένα μέλος αυτής κάνει σχέση με άλλο πρόσωπο και ούτω καθεξής στο ¨"γαϊτανάκι του έρωτος"...Παίζουν οι Άντον Γουόλμπρουκ, Σιμόν Σινιορέ, Ντανιέλ Νταριέ,Σιμόν Σιμόν.

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΥΓΓΡΟΣ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

Μετά από πολύ καιρό,είμαστε και πάλι εδώ!Το σημερινό θέμα μας είναι η κινηματογραφική μουσική και θα αναφερθούμε σε έναν από τους κορυφαίους συνθέτες της ή μάλλον τον κορυφαίο!Η άφιξη του ήχου στον κινηματογράφο το 1927 βοήθησε στην καθιέρωση της  καθ' αυτό  μουσικής υπόκρουσης  η οποία είχε εμφανιστεί στην  εποχή του βωβού.Σε λίγα χρόνια, διάσημοι συνθέτες άρχισαν να καταφτάνουν στο Χόλιγουντ.Εκείνος που ουσιαστικά επινόησε την αυθεντική μουσική υπόκρουση ήταν ο Αυστριακός  Μαξ Στάινερ (10/5/1888-30/12/1971).Ο σημαντικότερος όμως συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής (η άποψη φυσικά είναι υποκειμενική), ήταν ο Ούγγρος Μίκλος Ρόζα (18/5/1907-27/7/1995).Ο Ρόζα μπήκε στον χώρο του σινεμά γράφοντας την μουσική για την ταινία του Γάλλου φίλου του Ζακ Φεντέ με τίτλο "Ιππότης δίχως πανοπλία" το 1937.Παραγωγός της ταινίας ήταν ο συμπατριώτης του Ρόζα και παραδόξως ο μεγαλύτερος παραγωγός του αγγλικού! σινεμά Αλεξάντερ Κόρντα.Η μουσική ενθουσίασε και ο Κόρντα προώθησε τον Ρόζα,δίνοντάς του την ευκαιρία να γράψει την μουσική για τις επόμενες παραγωγές του.Το ξέσπασμα του πολέμου κατά την διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας "Ο κλέφτης της Βαγδάτης" (για την οποία ο Ρόζα συνέθεσε ένα από τα κορυφαία έργα του) το 1940,τον οδήγησε  στις ΗΠΑ, γεγονός που μέσα στην ατυχία του πολέμου ήταν η ευκαιρία για την παγκόσμια αναγνώρισή του.Μέχρι το 1947 είχε ήδη τιμηθεί με 2 βραβεία Όσκαρ! και είχε καθιερωθεί το 1949 όταν υπέγραψε 10ετές συμβόλαιο με την εταιρεία κολοσσό Metro-Goldwyn-Mayer,πράγμα που του έδωσε την ευκαιρία να φτάσει στην κορύφωση της τέχνης του όσον αφορά την σύνθεση μουσικών επενδύσεων για ταινίες , γράφοντας μουσική για επικοιστορικού περιεχομένου ταινίες,μουσική η οποία έγινε το σήμα κατατεθέν του.Κατά γενική παραδοχή αλλά και δική του πεποίθηση, η καλλίτερη δουλειά του για το σινεμά , ήταν η μουσική που έγραψε για την ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ, "Μπεν-Χουρ" το 1959.Η σύνθεσή του αυτή είναι το έργο που γνώρισε τις περισσότερες επανεκτελέσεις και επανεκδόσεις στην ιστορία των σάουντρακ.Ο Μίκλος Ρόζα έγραψε μουσική για  94 ταινίες και πήρε τον τίτλο του δόκτωρος , διδάσκοντας μουσική σύνθεση στα Πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες.Όλα αυτά τα χρόνια , παράλληλα έγραψε και σημαντική συμφωνική μουσική,πράγμα μοναδικό στα χρονικά για συνθέτη του Χόλιγουντ.Είναι ο 1ος συνθέτης του σινεμά που οι δίσκοι με την μουσική του, πωλούνταν με τόση επιτυχία και χωρίς πολλές φορές να συνοδεύεται αυτή με ανάλογη επιτυχία των ταινιών για τις οποίες είχε συνθέσει.Αυτό ήταν δείγμα του πόσο υπέροχη ήταν η σύνθεσή του που πολλές φορές ξεπερνούσε το κινηματογραφικό έργο.Απεβίωσε στις 27 Ιουλίου του 1995 σε ηλικία 88 ετών.Η αυτοβιογραφία του με τίτλο "Διπλή Ζωή" παραμένει εξαντλημένη εδώ και χρόνια.

ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Τα θερινά σινεμά κάνουν καλό στους σινεφίλ!Εξαιτίας των, ο θεσμός των θερινών επανεκδόσεων,έχει εδραιωθεί εδώ και χρόνια και έτσι μπορούμε κάθε καλοκαίρι να απολαύσουμε μερικές κλασικές ταινίες που σπάνια προβάλλονται!Αυτή την βδομάδα ένα από τα διαμάντια της έβδομης τέχνης,  θά'χουν την ευκαιρία να δουν οι φίλοι του κλασσικού κινηματογράφου.

.Η "Λεωφόρος της Δύσεως" παραγωγής 1950,σε σκηνοθεσία του Μπίλι Γουάιλντερ,ενός από τους πιο σπουδαίους σκηνοθέτες του αμερικανικού σινεμά,εμιγκρές και αυτός όπως και ο Ρόμπερτ Σιόντμακ -που είχαμε αναφέρει όταν μιλήσαμε για την ταινία "Οι Δολοφόνοι"-από την χιτλερική Γερμανία.Πρόκειται για μια σκληρή,πικρόχολη ιστορία που εστιάζει στα παρασκήνια του Χόλιγουντ,στο κυνήγι της επιτυχίας με κάθε κόστος και στην αδυναμία των σταρ να δεχθούν το πέρασμα του χρόνου.Όπως βλέπετε πρόκειται για μια ιστορία καθ' όλα επίκαιρη!Η ταινία από το πρώτο ως το τελευταίο πλάνο της κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.Γεμάτη εκπλήξεις,είναι ένα έργο με πολλές αναγνώσεις και επίπεδα που δύσκολα το κατατάσσεις .Ίσως  στα φιλμ νουάρ με βάση την αισθητική της όσον αφορά τον τρόπο κινηματογράφησης και αφήγησης.Πρωταγωνιστούν, ο Γουίλιαμ Χόλντεν σε μια από τις πρώτες του επιτυχίες την δεκαετία του '50,στην οποία καθιερώθηκε στο Χόλιγουντ , στον ρόλο του τυχοδιώκτη  σεναριογράφου που γίνεται ζιγκολό για να αντιμετωπίσει την οικονομική του δυσχέρεια και η μεγάλη σταρ του βωβού Γκλόρια Σβάνσον σε έναν ρόλο σχεδόν αυτοβιογραφικό ως  μια ξεχασμένη ντίβα.Μαζί τους  ο σκηνοθέτης μεγάλων επιτυχιών του βωβού και μετέπειτα ηθοποιός  Έριχ βον Στρόχαϊμ σε μια σπουδαία επίσης ερμηνεία με τους δυο πρώτους , στον ρόλο του μπάτλερ της μεγάλης σταρ.Και  οι τρεις ήταν  υποψήφιοι για βραβεία όσκαρ, αλλά δεν κατάφεραν να νικήσουν.Σε μια καμέο εμφάνιση ο μεγάλος σκηνοθέτης Σεσιλ Μπ.ντε Μιλ και μάλιστα μέσα από τα πραγματικά γυρίσματα της τότε παραγωγής του ,"Σαμψών και Δαλιδά''!Η ταινία τιμήθηκε με τρία βραβεία (σεναρίου,σκηνικών και μουσικής).Για την τελευταία , είναι υπεύθυνος ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες στην ιστορία της κινηματογραφικής  μουσικής,ο Φραντς Γουάξμαν , επίσης εμιγκρές από την Γερμανία!Για το τέλος, θα αναφέρω μία  χαρακτηριστική  ατάκα που νομίζω συνοψίζει την ψυχολογία του χαρακτήρα που υποδύεται η Γκλόρια Σβανσον.Όταν της λέει κάποιος ,"ήσασταν κάποτε μεγάλη σταρ", εκείνη του απαντά:"Eίμαι ακόμα μεγάλη.Ειναι οι ταινίες που μίκρυναν!"

ΤΑΙΝΙΟΡΑΜΑ.20 έτη συμπληρώνει φέτος ο θρυλικός μαραθώνιος ταινιών των αφών Στεργιάκη.Τα τελευταία χρόνια φιλοξενείται στον κινηματογράφο-θρύλο "Άστυ",στην πλ.Κοραή.Οι νεότεροι σινεφίλ είναι απαραίτητο να το επισκεφτούν!Η σημαντικότερη  ταινία αυτής της εβδομάδος είναι οι "Δολοφόνοι" (ξένος τίτλος "The Killers") παραγωγής 1946.Μία απ΄τις κλασικότερες ταινίες που ανήκουν στο είδος "φιλμ νουάρ" σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Σιόντμακ,ενός απ΄τους σημαντικούς εμιγκρέδες που έφυγαν κυρίως απ'τήν Γερμανία για το Χόλιγουντ τις 10ετίες του ΄20 κ΄του ΄30.Η ταινία είναι ένα από τα αριστουργήματα του είδους χάρη κυρίως στην σκηνοθεσία του η οποία  συνοψίζει όλα τα κλασσικά χαρακτηριστικά των φιλμ νουάρ:εφιαλτικές φωτοσκιάσεις,φλας μπακ,ομίχλες,γκάνκστερς,τραγικοί ήρωες,μοιραίες γυναίκες.Πρωταγωνιστούν  δύο θρύλοι του Χόλιγουντ:O Μπάρτ Λανκάστερ στην πρώτη του ταινία! και σε έναν από τους πιο σπουδαίους ρόλους των ταινιών νουάρ,στον ρόλο της Κίτυ,η συγκλονιστική Άβα Γκάρντνερ.Μια από τις κορυφαίες ταινίες του αμερικανικού σινεμά που σπάνια έχουμε την ευκαιρία να δούμε!
Υ.Γ. Σημαντικό επιπλέον ατού της ταινίας η μουσική επένδυση.Υπεύθυνος γι' αυτήν ο σπουδαίος Ούγγρος  συνθέτης  του σινεμά και όχι μόνο, Μίκλος Ρόζσα.Ένα χάρμα οφθαλμών  και  ώτων!

ROWWELL?

Rowwell.blogspot.com.Μα τι είναι αυτό, θα αναρωτηθεί αυτός που θα  αντικρύσει για 1η φορά αυτήν την σελίδα.Οι πιο παλιοί σινεφίλ ,βλέποντας τις φωτογραφίες που το κοσμούν θα καταλάβουν,αλλά αυτό το σχόλιο είναι για να μάθουν περι τίνος πρόκειται και οι πιό νέοι.Είναι ένα blog  "για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι"! Γεννήθηκε απο την αγάπη μας για τις παλιές κλασσικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου κ΄ την πρόθεση να ανακαλύψουμε πόσοι συμπατριώτες μας συμμερίζονται αυτό το πάθος μας.Σκοπός του, όλοι οι λάτρεις του κλασικού κιν/φου να σχολιάζουμε,αναλύουμε,ανταλάσσουμε απόψεις για τις αγαπημένες μας ταινίες.Δυστυχώς στην πατρίδα μας, δεν έχουμε την τύχη να βλέπουμε κλασικές ταινίες σέ αίθουσες  αποκλειστικής προβολής, όπως στις Η.Π.Α  κ΄ σε άλλες ευρωπαικές χώρες.Οι θερινές επανεκδόσεις είναι η μόνη ευκαιρία μας να έρθουμε σε επαφή με αυτές κ΄ τα  κατά  καιρούς φεστιβάλ και αφιερώματα.Γι΄αυτές λοιπόν θα μιλάμε,για τις "κλασσικές",δηλ. για τις ταινίες που μίλησαν στην καρδιά μας κ΄ τις κουβαλάμε μέσα μας τόσα χρόνια,απ΄τα χρόνια του ΄30,του ΄40,του ΄50,του ΄60,του ΄70,άντε και του 80!Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Υ.Γ. Η φράση που εμφανίζεται  στο κάτω μέρος της σελίδας, είναι απο την κλασσική ταινία του 1959 ,"BEN-HUR".Από αυτή την ατάκα,πήραμε και τον τίτλο του blog ,όπως επισημαίνεται.Από την ίδια ταινία προέρχεται και η "σινεμασκόπ" φωτογραφία στο πάνω μέρος.Η φωτογραφία του  "κυρίου"  με το ραβδί στο κάτω μέρος προέρχεται απο την ταινία του 1956, "ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΝΤΟΛΕΣ" .Κοινό σημείο και των δύο,ο πρωταγωνιστής της:Ο θρύλος του σινεμά CHARLTON HESTON